DİLEDİĞİM GEZEGEN

 Anımsamak isterdim anne karnında olduğum o daracık yerde dokuz ay nasıl durduğumu. Hatırlamak isterdim bebekliğimi. Herkesin sevinçle beklediği ilk adımlarımın heyecanını tatmak. Dişlerimin kaşındığı bilmediğim o iğrenç duyguyu, iki kelimeyi bir araya getiremediğim anlardaki şirinliğimi görmek isterdim...

Ve ister miydim büyümek “büyüyünce çirkinleşecek“ deseler Dünya? Gitmeyi diliyorum, tam da bu yaşımda gitmek. Savaşın olmadığı, hayvanların da bir canı olduğunun hatırlamadığı, çocukların katledilip tecavüze maruz kalmadığı, papatyaların güllerin kopartılmadığı yerlere gitmeyi diliyorum. Öyle bir yer kaldı mı?  Kalplerin kırılmadığı gözyaşlarım mutluluk dışında akmasına izin verilmediği bir gezegen var mı? Sevenlerin kavuştuğu, sevilmeme hissinin yok olduğu ve intiharların olmadığı bir yer? Sözlerimi sonlandırıyorum, insanların insan kaldığı bir Dünya dileyerek. 

Mavi Çukur